Sempre que sexa posible, primeiro fogares.

 

 

Alugar unha segunda vivenda, moitas veces herdada, a novas familias que queren formar parte dun concello e facelo mesmo un pouco por debaixo do prezo de mercado - que todas sabemos como está -  pode ser unha das mellores decisións que pode tomar quen ten unha segunda vivenda libre durante todo o ano. 

Esa decisión pode facer que haxa máis persoas empadroadas na vila. Máis veciñ@s que vivan tranquilas e que poidan pensar nun futuro aquí. 

Gaña o propietario. Gaña a familia, que atopa onde comezar unha nova vida. E gaña o concello, que non perde poboación, senón que a suma. 

E por esa vivenda poden ir pasando distintas familias ao longo dos anos. Se nalgún momento quen vive nela decide mercar a súa propia casa, marchar a unha vivenda máis grande ou mellor situada, esa mesma casa pode volver converterse no punto de partida doutra familia. 

Por iso creo que, sempre que sexa posible, paga a pena apostar polo alugueiro residencial. Unha casa pode significar que unha familia quede, que os seus nenos e nenas se escolaricen na vila e que haxa máis vida durante todo o ano. 

Pero sei que non sempre é posible. 

Ás veces necesitamos esa segunda vivenda para nós ou para os nosos fillos e fillas que tiveron que marchar fóra para estudar, traballar ou construír a súa vida. Sabemos ben o que significa que alguén teña que marchar da súa terra e tamén o importante que é atopar un lugar onde empezar cando se chega a outra. Moitas desas persoas regresan polo Nadal, no verán ou nalgunhas fins de semana, e queremos poder ter esa casa á súa disposición. Neses casos, o alugueiro turístico pode ser unha opción razoable que permita manter a vivenda dispoñible para a familia e axude a conservar a propiedade.

Porque non toda vivenda turística é especulación. Tamén hai casas familiares, herdadas ou conservadas durante xeracións, que se alugan simplemente cando a familia non as utiliza. 

Pero, se unha vivenda pode estar dispoñible durante todo o ano, creo que merece a pena preguntarse se pode converterse no fogar de alguén. 

É certo que o turismo tamén forma parte das nosas vilas, pero son as persoas que viven nelas todo o ano as que manteñen abertas as escolas, os comercios, os servizos e a vida cotiá. 

Sempre que se poida, primeiro fogares. 

Así tamén se fai pobo.